Tijd vliegt..

Toen ik hier kwam was een van de eerste dingen die me gezegd werd dat deze zomer de beste tot nu toe zou worden en dat hij voorbij zou vliegen, gelukkig is mijn zomer nog niet voorbij maar dat hij voorbij vliegt is helemaal waar. Over twee dagen zit mijn werk er hier al weer op en komt m'n broer deze kant op voor een roadtrip door noord-oost Amerika.
Na mijn laatste verhaal is er van alles gebeurd hier, Juli was de warmste maant ooit hier in de staat NY, maar ik heb ook een paar hele mooie stomen mogen mee maken. We hebben gevlogen over het water, snelheden bereikt op de grote catamaran, niet normaal meer.. maar ook windlozen dagen waar we dan weer goed gebruik van hebben gemaakt door te gaan wakeskaten en zulk soort dingen.  Soms vergat je even dat het de bedoeling was dat je ingehuurd was om kinderen iets te leren, maar uiteindelijk was er een goede balans tussen werken en zelf genieten.  We hebben ieder moment aangepakt om er het beste van te maken.
Halverwege camp hadden we vistingday waar alle ouders en broertjes en zusjes voor een dagje hier kwamen. Was leuk om te zien wat voor ouders er bij welk kind hoorden. Voor die dag moest alles perfect zijn, we zijn letterlijk twee dagen bezig geweest met puur voorbereiden op die dag, alles moest spik en span zijn. Wij allemaal  netjes in zelfde kleur broek en shirt en al de kinderen in hun uniformpjes. De week erna hadden we final four, hier bootsten ze het final four college toernooi na. We werden onderverdeel d in vier universiteiten en voor vier dagen hebben we alle mogelijke sporten tegen elkaar gespeeld. Ook zingen was een belangrijk onderdeel daarvan, maar daar hoefden wij als staf niet zo veel voor te doen gelukkig. Twee weken geleden was er nog de girls camp swim, waarbij de kinderen die wilde om zes uur s' morgens naar girls camp konden zwemmen. Wij als zeil staf moesten daarbij helpen en ze begeleiden in kano's. Was een gaaf gezicht om al die kleine ventjes om zes uur s' morgens in een met mist gevuld meer naar de andere kant te zien zwemmen, en dat is nog best een aardig eindje. De snelste deed het in 28 minuten, de traagste was in iets meer dan een uur aan de overkant.
Afgelopen negen dagen hebben we een groot afsluitend toernooi gehad, color war, hierbij werd het hele camp opgedeeld in twee teams. Het groene en het witte team. Negen dagen lang hebben we allerlei sporten tegen elkaar gespeeld, tijdens dit toernooi waren er ook veel sporten voor ons als staf wat het erg leuk maakte. Dit hele toernooi werd erg serieus genomen, alleen al de opening ervan was een big happening. De kinderen wisten niet precies wanneer het start, dus in alles wat er op het camp gebeurd denken ze dat het de opening is. Uiteindelijk waren we met het hele camp op het hoofd veld voor een groot spel toen er plots een water vliegtuig extreem laag kwam overvliegen en duizenden pingpongballen dropten met de tekst dat het begonnen was.
Halverwege hadden we ook nog een grote social op girls camp voor het hele camp. Er was een DJ met een mega show erom heen, was gaaf om te zien hoeveel werk ze overal in steken om het die kinderen beetje naar de zin te maken, gaat soms nergens meer over.
Heb ook nog aardig wat vrije dagen gehad waar we van alles hebben gedaan. Een van de dagen wilde we naar Montreal gaan om daar een avondje te gaan stappen aangezien de drinkleeftijd daar 18 is ipv 21 hier. Maar eenmaal bij de grens aangekomen bleek dat onze vriend uit Zuid-Afrika niet gewenst was in Canada. Wat ons uiteindelijk twee uur gezeik op de grens opleverde  en een paar hilarische moment met zich mee bracht. Eerst werden we geweigerd in Canada, en toen kosten het ons nog weer een hele poos om weer terug in de states te komen. Was ook wel grappig, vier personen uit 4 verschillende landen buiten de US in een Amerikaanse auto met een lekkende uitlaat waardoor hij veel te veel lawaai maakte, opweg naar Montreal voor een korte nacht om vervolgens weer terug te gaan. Uiteindelijk hebben we die dag gespendeerd in Plathsburg, een stadje aan Lake Champlain, een mega groot meer tussen NY en Vermont. Ben nog op een van me vrije dagen op een kampeer trip met een Amerikaanse geweest, we hebben nog op een van onze vrije dagen de hoogste berg van NY State beklommen, Mt. Marcy. We zijn nog een dagje naar Syracuse geweest, grote stad in NY State, dagje rondgehangen in een echte mall, heb nog nooit zulke grote sport winkels gezien.

En zo kwam er na 7 weken met de kinderen hier en zelf al bijna 9 weken hier op dit camp te zijn een einde aan. Ik  zie toch ook wel weer erg uit naar zaterdag wanneer het klaar is en we onze trip gaan starten.  Is ook niet zo gek na zo'n lange periode, alle kinderen willen ook wel weer naar huis en zijn er ook wel klaar mee. Al met al is het nu al een onvergetelijke zomer, heb vriendschappen voor het leven gemaakt, heb ervaringen voor het leven opgedaan die niemand me meer wegneemt. Het heeft me zeker anders doen gaan denken over bepaalde dingen, hoe veel verschillende soorten mensen er wel niet zijn en dat 9 weken leven met Amerikanen toch wat anders is dan er 3 weken op vakantie zijn.  Dit was zeker niet de laatste keer dat ik in de states ben. Ben blij dat het einde nadert maar ik ga deze plek en vooral de mensen toch wel heer erg missen. Je bent er nu aan gewent dat je wakker word en naar bed gaat op deze ongelofelijke plek. Vanochtend hadden we luie ochtend wat inhoud dat we konden uitslapen en dat er een omelet ontbijt is, en terwijl ik aan het meer zat te ontbijten met me bagel en me omelet realiseerde ik me toch wel dat dit een hele mooie plek is. Ik vergeet ieder avond om foto's te nemen van de zonsondergang maar soms zijn ze echt waanzinnig mooi. Nu zit ik op de veranda van een van de hoofdgebouwen aan het meer, terwijl het nog steeds lekker warm is regent het een beetje. Is inmiddels pik donker maar dit is een van mijn favoriete plekjes hier, grote veranda met een geweldig uitzicht op het meer en een echte opa wiebel stoel. Nu ga ik lekker naar me bedje om een van me laatste nachten hier te slapen... en dan ben ik bijna alweer terug in Nederland..

Heb weer een heleboel nieuwe foto's erop staan, de nieuwste staan onderaan: http://picasaweb.google.com/111517339753785503886/CampUSASelected?authkey=Gv1sRgCPa42fDb7aOfswE&feat=directlink#

2 reacties | reageer

Druk en warm..

Bijna 3 weken van huis, 250 hyperactieve jongetjes rijker en inmiddels temperaturen ronde de 34 graden gaat het heel goed met me. Het is nu al een onvergetelijke zomer, wel ook heel vermoeiend maar dat is het dubbel en dwars waard. Vorige week zaterdag kwam na de lunch de eerste groep kinderen en tijdens het avond eten waren we 250 kinderen rijker.  In de dagen hiervoor hebben we hard gewerkt om alle boten zeil klaar te maken. Die woensdag waren we een dagje vrij en zijn we met ze 5^e naar Lake George geweest, een grote plaatst 1,5 uur hier vandaan(en dan noemen ze dan om de hoek). Daar hebben we even rond gekeken en de rest van de dag uitgerust op een terrasje.
Ik heb samen met twee andere counselors 7 lower softmores(10 jarige) in onze bunk, met deze kinderen doen we alles, zitten we mee aan tafel, we slapen, we worden wakker, als ik niet bezig ben met zeilen dan ben ik bezig met deze kinderen. Eerst toen ik hoorde dat ik ook in de zelfde ruimte zou slapen als deze kids was ik een beetje teleurgesteld maar het maakt het eigenlijk alleen maar leuker, je leert ze op een geweldige manier kennen. Aan het eind van de oriëntatie week kwamen alle spullen van de kinderen aan, deze moesten de ouders van te voren opsturen. Het gaat echt nergens over wat die kinderen allemaal mee hebben, voor iedere sport die je maar kan bedenken hebben ze een complete uitrusting mee, van lacross tot honkbal tot golf. En het leuke was dat wij al hun kleertjes netjes moesten opvouwen en in de kasten stoppen. Dat kosten ons een paar uurtjes maar toen was alles netjes.
De dag is op gedeeld in zes periode, dus met zeil les geven hebben we veel verschillende kids op één dag. Na de lunch hebben ze een rust periode van een uurtje en iedere avond is eer speciale activiteit. Maandag is mijn dag vrij, dan zijn alle kids op een dag trip, deze maandag was bijvoorbeeld een groep naar Montreal en een groep naar Six Flags. 4 July hebben we uitgebreid 4th of July gevierd met op het einde een mega vuurwerk show, ging nergens over. Zulke activiteiten zijn altijd samen met girls camp, wat natuurlijk altijd gezellig is :).
Het zeilen is geweldig de afgelopen dagen, in de 30 graden met een fikse wind, eergisteren was gekkenhuis, we hebben een 21 foot catamaran, dat ding vliegt nog net niet over het water.  Tweede periode waren we met de freshmens(de jongste. 6-8), de helft wilde na twee minuten er al weer af omdat het toch iets te snel ging :). De andere helft had de tijd van hun leven toen ze zelf met ze alle die boot bestuurde.
Gister hadden we dagje vrij en zijn we er met de kielboot een dagje op uit geweest. Toen kwamen we er pas achter hoe groot dit meer is, achter elk hoek schuilt weer een heel meer, is echt ongelofelijk. Ben na gisteren wel behoorlijk verbrand, maarja dat gaat wel weer over. s'Aavonds hebben we een auto geleend van een kerel en hebben we een film gepakt  in Old Forge, dat is half uurtje rijden vanaf hier.
 Elke uurtje dat we vrij hebben gebruiken we om gaven dingen te doen, overdag zeilen of potje tennis en de vrije avonden om het gezellig te hebben aan de overkant van het meer :).
De dagen vliegen voorbij, heb het gevoel of ik hier pas net ben, komt vooral denk ik omdat je altijd wel bezig bent met iets. Nu hebben we even een periode pauze en we hoeven niks te doen dus vandaar dat ik nu even tijd heb om me verhaaltje te doen.  De kinderen in mijn bunk zijn stuk voor stuk schatjes, twee van de zeven hadden de eerste paar dagen wel behoorlijk last van heimwee maar daar zijn ze nu wel overheen. Het is ongelofelijk hoe het allemaal georganiseerd is, niks wordt aan toeval overgelaten.
Het is gewoon een manier van leven, je word er mee wakker en gaat ermee naar bed, is geweldig. De kinderen en me collega's zijn geweldig. Iedereen is zo vriendelijk en open, heerlijk.
Let vooral niet op me spelling, ik weet dat er nogal wat fouten in zitten, het gaat erom dat jullie begrijpen wat ik bedoel :) Ik ga nu stoppen, moet weer aan het  "werk", beetje op het water chillen en kids leren zeilen!! :)
ps. Ben nu bezig met een zooi foto's uploaden, die staan er binnen een uurtje wel op. 2 was namelijk wel wat weinig :)

Edit: Foto's:: http://picasaweb.google.com/111517339753785503886/CampUSASelected?authkey=Gv1sRgCPa42fDb7aOfswE&feat=directlink

8 reacties | reageer

Up and running

Zo.. Donderdag ochtend om half 7 op Schiphol aangekomen voor de vlucht richting New York. Samen met een meisje die via de zelfde organisatie op een andere camp in de States gaat werken ben ik die kant op gevlogen.
De vlucht ging allemaal heel soepel tot we bij de douane in NY achter een Pakistaanse familie stonden die niet echt gewild waren.., maar ook die verdwenen weer, al met al hadden we een zeer relaxte vlucht. Toen naar het Hostel in Manhattan gegaan waar we rond een uurtje of 2 aankwamen. Nog even in Central Park rond gelopen, wat gegeten en toen weer vroeg naar bed, de volgende ochtend moest ik om half 8 weer op het bus station zijn en na al dat reizen en tijdsverschil had ik wel weer zin in me bedje.
Ethan uit Kaapstad zat in het zelfde hostel en met hem heb ik richting camp gereisd. Om half 8 stipt stonden we in de rij op Port Authority Bus Terminal(grootste bus stations van de wereld) om een kaartje te kopen naar Utica. Half 9 vertrok de bus naar Albany waar we zouden moeten overstappen, dit was een non stop rit van 3,5 uur in een prima bus. Half uur voordat we er waren besloot de chauffeur om even een pauze te nemen omdat we anders veel te vroeg zouden aan komen, en dat kon hij echt niet maken. Waarom wist hij zelf waarschijnlijk ook niet, maar 5 minuten nadat we gestopt waren kwam hij met ze dikke pens naar buiten lopen met ze paperback van McDonald's gevuld met burgers was voor mij alles weer duidelijk..
Dankzij deze vreetbij van onze vriend kwamen we uiteindelijk 15 minuten te laat aan waardoor we onze aansluiting op 1 min na misten, die bus reed letterlijk net voor onze neus weg...
Uiteindelijk mochten we na twee uur wachten alsnog in de volgende bus, een heel ander soort, een of andere lokale maatschappij met een vage ouwe bus die in iedere rare "stad" stopte, maar uiteindelijk gelukkig ook een stop maakte in Utica. Hier werden we opgewacht door iemand van camp, waarna we uiteindelijk met nog een boel andere mensen met een bus naar het camp reden.
Inmiddels was het een uur of 6 toen na een hele mooie rit langs een aantal hele mooie meren en beboste heuvels van NY aankwamen bij girls camp. Waar de dames daar hun bestemming hadden bereikt moesten wij onze weg vervolgen naar de overkant van het meer richting boys camp. Dit was echt een heel mooi stuk om te varen, ik had niet verwacht dat het zo groots en mooi zou zijn. Boys camp, waar ik de zomer zal verblijven, ligt dus letterlijk helemaal afgesloten van de buitenwereld en is alleen te bereiken per boot.
Vanaf toen moest het gaan gebeuren, niet meer al dat gereis gelukkig.

Alles is heerlijk Amerikaans, s´morgens word terwijl we opgelijnd staan de vlag gehesen en een kort verhaaltje gehouden door de camp director. Het eten is absoluut niet slecht maar gezond is het ook niet, iedere ochtend ontbijten met pannenkoeken of wafels en dan s´middags patat met geroosterde kaas sandwiches, en dan met van die hele vette Amerikaanse kaas om vervolgens s´avonds weer aan de hamburgers en broodjes worst te gaan. Is zien wat er morgen op het menu staat. Maar gelukkig is er s´morgen en s´middags ook altijd een fruit bar en s´middags en s´avonds een salade bar om toch een beetje gezond te blijven.

In de zeil staf, waar ik me deze zomer mee bezig ga houden, zit ik met iemand uit Schotland, iemand uit Nieuw-Zeeland, de jongen uit Zuid-Afrika, iemand uit de States (allemaal mijn leeftijd) en onze begeleider is een Amerikaan ergens in de eind 60 met wie we echt enorme lol hebbe, hij is heel chill, wil absoluut niks overhaasten en wil gewoon dat we een mooie tijd hebben hier. Het is wel toevallig dat we allemaal uit verschillende landen komen want van de totaal 70 staf leden zijn er maar 10 van buiten de States.  Vandaag zijn we met deze groep bezig geweest om een aantal boten gereed te maken, is ongelofelijk wat voor spullen ze allemaal hebben, we hebben een heleboel soorten zeilboten en voor de rest is werkelijk elke sport mogelijk, van voetval tot lacros tot wakeboarden tot klimmen, werkelijk niks mist hier.
We hebben nu een hele week om alles gereed te maken voordat de kids komen, woensdag ook nog een dagje vrij om de omgeving is een beetje de gaan verkennen en dus nog genoeg leuke dingen om naar uit te kijken.
Over een week ofzolaat ik nog is weten hoe het er voor staat!

8 reacties | reageer

Nog 2,5 week!

Donderdag 17 juni is het dan zover, dan zal ik vertrekken richting de states. Ik zal eerst een nachtje in New York verblijven om vervolgens de volgende ochtend met de bus door te reizen richting Raquette Lake Camp.
Ik zal daar voor 8,5 week zeilles gaan geven en met nog 2-3 andere begeleiders mijn eigen groep kinderen begeleiden gedurende deze periode.
De laatste keer dat ik zelf gezeild heb is ook al weer een aardig tijdje geleden dus ik hoop dat ze niet al te veel van me verwachten op het begin.  Gelukkig heb ik daar nog 1,5 week  de tijd voor dat de kinderen komen om bijgeschoold te worden  !
Na deze periode komt mijn broer nog die kant op en zullen we nog voor ruim twee weken gaan rond touren door het noordoosten van de states, de auto is inmiddels gehuurd, een grof idee van wat we willen gaan doen hebben we ook al aardig, nu nog alles een beetje uitwerken.
Ik zal proberen om zo af en toe hier een verhaaltje te plaatsten met wat foto's zodat jullie ook een beetje een idee krijgen van wat ik daar aan het doen ben!

Groetjes,

Wessel

4 reacties | reageer